Przejdź do głównej zawartości

Szkoła neuronów

Badania dowodzą, że mózg człowieka dojrzewa nierównomiernie; to znaczy – że pewne jego obszary są dojrzałe wcześniej, inne zaś – później. U młodych ludzi najpóźniej dojrzewają obszary najmłodsze ewolucyjnie. Co więcej, ten rozwój nie przypomina tańca towarzyskiego, w którym lewa półkula mózgu prowadzi prawą półkulę dostojnym krokiem przez parkiet. To raczej koncert punkrockowy, przy którym wszyscy na raz skaczą pod sceną i nigdy nie wiadomo – kto się dobrze bawi, a kto zaraz straci przytomność.

Więcej na ten temat piszę tutaj.


A jak wyglądał Wasz nastoletni bunt? Ja nosiłam glany, pacyfki, dzwony i nie czesałam włosów ;). Jeździłam stopem. Nocowałam na dziko pod namiotem. Ale szczerze mówiąc, poza tym nierozczesywaniem włosów to słaby był ze mnie chyba wywrotowiec ;)

Komentarze

  1. Dzikie nocowanie to już coś:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Raz nocowaliśmy w ten sposób w pewnej miejscowości, w której żeby kupić chleb trzeba było poprzedniego dnia zgłosić takie zapotrzebowanie u pani w sklepie. Bo inaczej nie było.

      Usuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Wiosna, pani Trino

To już oficjalne! Od dziś wiosna! Bardzo mi brakowało tej zmienności gdy mieszkałam za granicą. Tych wszystkich stu pięćdziesięciu pór roku, które mamy w Polsce (przedwiośnie, już-prawie-wiosna, w-zasadzie-już-wiosna-ale-spadł-śnieg-i-jest-minus-dziesięć i tak dalej).
Wiosna sprawia, że tym przyjemniej mi się się wszystko ZACZYNA. Mam mnóstwo energii i wspaniale mi się grzebie w papierzyskach dotyczących historii Triny Papisten i pozostałych "czarownic" z Pomorza.
Tu w drodze do biblioteki Muzeum Pomorza Środkowego, które udostępniło mi ważne dla historii materiały :)

Czy moje "ja" jest naprawdę moje? :)

Podobno każdy z nas zmienia się mniej więcej co 7-8 lat. Oczywiście nie chodzi tu o wygląd, lecz o psychikę. I nie jest to zmiana nagła, ale stopniowa. Po prostu "ja" siedmioletnie i "ja" czternastoletnie różnią się tak bardzo, że równie dobrze mogłyby to być dwie inne osoby. Ale jeszcze ciekawiej jest gdy takie różnice występują pomiędzy mną dwudziestoośmioletnią a mną trzydziestopięcioletnią.
Nie macie czasem wrażenia, że na jakimś etapie życia wdrukowaliście sobie określony cel / sposób życia / plan / marzenie i po prostu zapomnieliście sprawdzać na bieżąco, czy on nadal jest aktualny? Bo czasami tak się o coś walczy, walczy i z jakiegoś powodu nie wychodzi. A może warto się zatrzymać i zastanowić, czy nadal tego w ogóle pragniemy? Czy to nadal są MOJE pragnienia, czy może pragnienia mnie z przeszłości?
Ot, takie filozoficzne rozważania przy wieczornym kakao ;)

Trina Papisten

Sama nie wiem, od czego zacząć. Chyba od tego, że pracuję nad nową książką, która ma dotyczyć Triny Papisten - czarownicy straconej w Słupsku, w 1701 roku. Pochodzę ze Słupska i historia Triny (Katarzyny) od dawna wydawała mi się bardzo ciekawa. Teraz, po wielu latach znowu na jakiś czas przeniosłam się do rodzinnego miasta, więc i miłość do opowieści o Trinie odżyła.

Postanowiłam napisać książkę fabularną, ale żeby się za nią w ogóle zabrać zapragnęłam najpierw poznać fakty. Wydawało mi się, że to będzie niezwykle proste, bo Katarzyna jest postacią popularną - zwłaszcza ostatnimi czasy, gdy prezydent Słupska, Robert Biedroń "ofiarował jej" rondo.

Okazało się jednak, że bardzo się myliłam w kwestii dostępu do faktów. To, co się dzieje w Internecie to - brzydko mówiąc - śmietnik. Historie powielające się nawzajem, a w wielu przypadkach poparte nieprawdziwymi lub nieuchwytnymi źródłami.

Całe szczęście, pomocną dłoń wyciągnęło Muzeum Pomorza Środkowego. W czeluściach jego bibliote…